2008 Taaldorp

Taaldorp derde klassen

Op woensdag 20 februari was de aula voor de derde maal omgetoverd tot een Engels dorpsplein.

Alle derdeklassers gingen, gewapend met een Passport of the United Kingdom of Great Britain and Northern England, langs zes ‘stations’ om daar hun Engels in de praktijk te brengen.

Dat was natuurlijk best spannend voor de deelnemers, want bij elk ‘station’ werd je ook nog eens beoordeeld!

De gesprekspartners werden geacht dat als volgt te doen:

10: native speaker?

9: wish I could speak that way

8: excellent!

7: well done

6: not bad

5: so so

4: insufficient

3: oh dear, who is your teacher …..?

De docenten van de derde klassen hadden hun leerlingen er overigens wel van weten te overtuigen dat het er die dag toch vooral om ging plezier te hebben in het spreken van Engels in herkenbare situaties.

Aan de reacties na afloop van zowel de derdeklassers als de gesprekspartners (waarvan maar liefst 35 eindexamen- en vooreindexamenleerlingen) is dat zeker gelukt.

Zo ben je bijvoorbeeld een vakantie aan het plannen. Dan wil je eerst wel eens weten of er in het hotel van jouw keuze nog wel plaats is en of het echt wel aan zee ligt. Dus pak je de telefoon om dat eens even haarfijn uit te zoeken.

En als men je vragen naar tevredenheid heeft beantwoord, sta je in een Taaldorp twee minuten later al gewoon in te checken!

Zo’n hotel is natuurlijk best duur en de Engelse ponden vliegen je zak uit.

Voor de rest van je verblijf besluit je dus een camping te zoeken.

Mobiel bellen in Engeland met je Nederlandse abonnement kost een vermogen, dus ga je op zoek naar een telefooncel.

Die is gemakkelijk te vinden, omdat hij zo lekker opvalt.

Eenmaal op de camping aangekomen blijkt daar toch niet alles koek en ei te zijn, dus ga je naar de balie om een potje te klagen. De baliemedewerkers zijn weliswaar vriendelijk, maar moeilijk te vermurwen.

Vervelend wordt het pas echt als je midden in Londen je groep bent kwijtgeraakt en tot overmaat van ramp ook je mobieltje uit je zak blijkt te zijn gerold. De police officers zijn gelukkig zeer behulpzaam als je aangifte komt doen van deze diefstal.

Stel: je bent zo enthousiast geraakt over Engeland, dat je er best wat langer zou willen blijven. Om dan wat extra zakgeld te hebben, ga je op zoek naar een baantje. Laten ze dat baantje dat jij volgens je paspoort zoekt nu net al aan een ander hebben gegeven! Dat wordt opnieuw improviseren dus.

Van zo’n gesprek heb je trek en dorst gekregen, dus: óp naar de dorpspub, The King’s Head, Vriendelijke mensen, hoor, die landlords en landladies. Ze zijn zeer geïnteresseerd in wie je bent, waar je op school zit en wat je komt doen. Maar eigenlijk kwam je alleen om wat te bestellen …..

Het kostte je overigens wel heel veel moeite om Engeland binnen te komen!

Nieuw dit jaar was the Customs Office, het douanekantoor. Je dacht dat je wist wat er in je koffer zat, maar er bleken zaken in verstopt waarvan je geen flauw benul had. Of je maar even wilde verklaren wat dat flesje drank in je koffer deed en waarom je in hemelsnaam een slagroomklopper mee naar Engeland wilde nemen.

Hoe werkt zo’n apparaat eigenlijk?

Het smokkelen van huisdieren en andere verdachte zaken was natuurlijk al helemaal verboden. “Nothing to declare?!” De douanebeambten geloofden er niets van!

Hard werken was het wel! Bij elke opdracht moesten de deelnemers zich eerst goed inlezen in de situatie, moed verzamelen en zich vervolgens met opperste concentratie aan de balies melden.

Ook de telefonisten moesten hun aandacht erbij houden….

Leuk dat een aantal deelnemers “Dressed to Impress” was.

Met een sweater met een ‘artist’s impression’ van de plattegrond van de Londense ondergrondse erop, bijvoorbeeld.

En als je er na het telefoontje op uit moet om een leuke baan te vinden, moet je er toch ook verzorgd uit zien, nietwaar?

Tot slot nog een paar foto’s om te laten zien met welk plezier men de dag beleefde. Zelfs als je telefoontje gestolen is, viel er nog te lachen. Of nadat je als campingbeheerder de klacht van je zusje hebt aangehoord.

En hoe zat het nou met het die beoordelingen? Zo af en toe werd er best wel eens even raar opgekeken bij een verspreking,

"What’s that you’re saying? "

I’m allergic to stuff – ik ben allergisch voor stof

I want to work behind the pub – ik wil achter de bar werken

I’m doing a curse in English- ik doe een cursus Engels

Kan gebeuren! Maar het verheugende eindresultaat was dat de gemiddelde gespreksvaardigheid van onze derdeklassers wederom boven de 7 lag.