Heel ver is het niet. Mechelen, vlak onder Antwerpen. Eigenlijk niet zo bekend bij den Ollander.

Zeer onterecht, overigens. En dat hadden coördinator en mentoren van de tweede jaarlaag al gauw door, die dag in december vorig jaar.

Met z’n achten bereidden ze daar de excursie voor. En na al dat voorwerk was het dinsdag 28 maart ‘oogsten’ daar in Mechelen.

Even na achten reden de drie bussen de Bentincklaan uit en twee uurtjes later zetten de meer dan honderdvijfenzeventig leerlingen voeten op Vlaamse grond. Ondanks het gure windje gingen allen direct op pad.   De een ging met z’n groep de Dijleroute doen. Fototoestel in de aanslag, want er werden professionele kiekjes verwacht. Als beeldend antwoord op mysterieuze vragen als: "Onder de beuk liggen 8 emoties. Welke?"   Met andere woorden: een zeer uitdagende speurtocht.

 

 

Andere groepen lieten hun stemmen vrolijk opklinken tegen de eeuwenoude geveltjes van de Mechelse hofjes.   Daar werden potloden, gum en papier tevoorschijn gehaald.   Een jas als kussen, ondergrondje op schoot en in het vroege voorjaarszonnetje verschenen fraaie schetsen op papier vanuit centraal of vogelperspectief. Jawel.

 

Wie bij de historische route denkt aan suffe pandjes en steunend oude kerkjes had het in dit geval mis. De leerlingen waren gewapend met opnamemateriaal en moesten verhalen uit de Mechelaars lospeuteren. Van de oude verhalen uit de tijd van het Ros Beyaart tot de modernste roddels en prikkelende ruzies.

Maar de meest Hollandse wandeltoer leek toch de Gilderoute te gaan worden. Want wat wij Kaaskopjes toch het beste kunnen is de nering bedrijven. En wel vanaf het absolute nulpunt ditmaal.

De opdracht luidde dan ook: iedere deelnemer neemt een theezakje mee en gaat dit proberen te ruilen. En het oude handelsbloed ruiste fier door de aderen, kan ik u zeggen. Want van de verschillende soorten buit mogen toch het stripboek en het kookboekje genoemd worden.

 

 

Tegen het middaguur werden we de luttele kilometers naar Technopolis vervoerd.

Een betere beleving van wat meestal natuurwetenschappelijk zo abstract blijft kun je je niet wensen. Vrolijk aan de gang met de wet van de zwaartekracht, mechanica ineens begrijpen door te ‘zien’ en nog zoveel meer, het is de makers van dit technisch museum wonderwel gelukt.

 

Terug naar de oude binnenstad en dan mag je ‘los’, op eigen benen de stad in. Ik hoorde een jongen stralend zeggen: “Yes, dan ga ik lekker naar Bart Smit.” Mechelen is onuitputtelijk.

 

Om 17.00 uur stonden ze er weer op het Marktplein. En dan ga je niet massaal naar een grote kantine uit eten, maar heel chique met je mentor en de klassenouder in een intiem restaurantje dineren.   En dat je voor tien euro het vijfsterrengevoel te pakken kunt krijgen bewezen de verhalen na afloop in de bus. Het vele schootzitten bewees dat dit een fantastische dag was geweest.       Jan van der Zee